De tijd die er verstreken is tussen het eerste en het volgende blogbericht liegt er niet om: ik heb het hier superdruk! Ik kan amper geloven dat we hier al meer dan 3 weken zijn. De tijd vliegt voorbij en voordat we het kunnen beseffen is de dag alweer om. Onze dagen zijn dan ook goed gevuld. Onze stage begint hier stilaan vorm te krijgen. En als we geen stage aan het doen zijn, zijn we wel bezig met onze stage voor te bereiden, de was doen, winkelen, fitnessen (ja hoor, we hebben hier een fitnessabonnement!), skypen, mailen of chatten met het thuisfront, tripjes plannen,…
Over die tripjes gesproken, in het weekend van 20 en 21 augustus deden we ons eerste uitstapje. De reis ging naar Paracas, op zo’n 4 uurtjes rijden van Lima. Vanuit Paracas maakten we een tour per boot rond de Islas Ballestas, een eilandengroep voor de zuidkust van Peru waar het krioelde van de zeevogels, pelikanen, zeehonden en pinguïns. De hoge rotsachtige eilanden met daarop honderden dieren waren echt een prachtig zicht en leverde ook mooie beelden op. In Paracas zelf deden we ook een rondrit in een minibusje doorheen het natuurreservaat. Ik, die mij safariachtige toestanden voorstelden doorheen de jungle, was aangenaam verrast. Het natuurreservaat was één uitgestrekt woestijnlandschap. Hoewel we toch nog aan de kust zaten, was het daar echt kurkdroog en verlaten. De combinatie zee-woestijn vond ik dus wel gek, maar ook hier hadden we fenomenale uitzichten over zee, woestijn, rotsen en kliffen. Leuk was dat we onderweg ook nog flamingo's spotten. Het hobbelige busje loodste ons veilig doorheen de middle of nowhere (want zo zag het eruit) en de rest van het weekend vulden we met genieten van de zon (die in Lima tijdens deze tijd van het jaar heel weinig te zien is aangezien het hier nu winter is), terrasjes doen, ijsjes eten en souvenirtjes kopen, of kortweg ervan profiteren!
Na dit korte tripje begon het bij mij echt te kriebelen. Ik had heel veel zin gekregen om te reizen en nog meer te zien van al het moois dat Peru te bieden heeft. Mijn reisagenda staat daarom ook al goed vol voor de komende weken. Dit weekend gaan we naar Lunahuana en woensdag krijg ik zeer welkom bezoek, waarmee ik vrijdag naar Cuzco en Machu Picchu zal reizen. Het is echt heel leuk dat we af en toe een week vrij krijgen van onze stagebegeleister en zij begrijpt ook dat we wat willen zien van dit land.
Voor de geïnteresseerden onder ons zal ik ook nog wat meer vertellen over mijn stage. Hogar (letterlijk: ‘tehuis/home’) Anar is een huis waar momenteel 12 meisjes van 6 tot 17 jaar verblijven die omwille van allerhande redenen niet meer bij hun ouders kunnen of mogen wonen, vaak verwezen door de jeugdrechter. Niet alle kinderen zijn dus wezen, sommigen wel. Voor de pedagogen onder ons: je kan dit dus vergelijken met een residentiële voorziening van de Bijzondere Jeugdzorg. Onze taak bestaat uit het individueel begeleiden van de meisjes die het het hardst nodig hebben en het geven van workshops in groep over allerhande thema’s zoals sociale vaardigheden, emoties, zelfbeeld,… Het zijn echt allemaal schatten van kindjes, ze knuffelen heel graag en ze zijn altijd blij om ons te zien. Ik ga hier zeker heel veel bijleren!
Je leest het dus goed, ik heb het hier al helemaal naar mijn zin in lamaland! Zo, nu ga ik de stage van volgende week nog wat voorbereiden en daarna mijn rugzakje maken voor dit weekend! Lees zeker ook de wist-je-datjes!
Saludos y un gran beso,
Marlies
Wist je dat?
- Elke familie is van de ambassadrice van België hier in Lima?
- We daarom uitgenodigd waren op een chique receptie met allemaal diplomaten en ambassadeurs?
- Je hier een boete krijgt als je de Peruviaanse vlag niet uithangt op de nationale feestdag?
- Er hier niet alleen gele, maar ook witte en zwarte maïs bestaat?
- Peru één van de landen op aarde is waar er het meeste biodiversiteit is? (Ter info: geen enkel Europees land behoorde tot deze lijst)
- Het buspersoneel in Lima zorgt voor extra stress op de bus? Naast de buschauffeur is er ook een mannetje waar je busticketjes bij moet kopen. Dat mannetje staat ook altijd aan de deur en roept ‘Baja! Baja! Baja!’ (stap uit, stap uit, stap uit!) en ‘Sube! Sube! Sube!’ (stap in, stap in, stap in!) terwijl je in of uitstapt, heel grappig en overbodig eigenlijk. Verwacht hij soms dat we opeens blijven stilstaan terwijl we uitstappen?
- De mensen hier heel vreemd bellen met hun gsm? Als de persoon aan de andere kant van de lijn spreekt, houden ze het ding aan hun oor (tot zo ver alles normaal), maar wanneer zij zelf spreken brengen ze de gsm naar hun mond, dus tijdens het gesprek wisselen ze de hele tijd van oor naar mond, heel grappig! Eerst dacht ik dat ze dat deden zodat hun gesprekspartner hen beter zou kunnen verstaan, want er is echt veel lawaai op de bus en op straat. Maar Gwen heeft het zelf aan iemand gevraagd en de mensen hebben blijkbaar echt niet door dat je je gsm ook gewoon aan je oor mag houden als je belt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten